Անվճար ռեֆերատ : Tvardovsku Champezri tun@ stexcagorcutyun@ / Տվարդովսկու «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործությունը

Անվճար ռեֆերատ : Տվարդովսկու «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործությունը
Նյութը `

Տվարդովսկին «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործության մեջ թափանցում է գեղարվեստական շրջադարձի հիմքը: Տվարդովսկու համար ստեղծագործական խնդիր է դառնում անհատական դրսևորումների համարժեք գեղարվեստական արտացոլումը: Ժամանակաշրջանի ամենաէական, առանցքային պրոբլեմները չեն սպառում իրենց նշանակությունը, չի անգոսվում ժամանակի ձայնը, սակայն որպես շարժիչ ուժ մնում են բոլոր ժամանակների համար: Տվարդովսկու անձնական ապրումներն իմաստ են ստանում համազգային խոհերի ու մտորումների շնորհիվ:
Տվարդովսկին ոչ միայն դրսևորում է բնությունն զգալու այսպես կոչված աստվածային, բանաստեղծական ձիրքը, այլ նաև, իբրև մտածող, բանաձևում է բնության և մարդու փոխադարձ կապի, տեսարանների ու զգացումների զուգորդման անհրաժեշտությունը արվեստի կատարելության ճանապարհին: Աշխարհն այսպես կարող է երգել միայն նրբացած հոգին, որի երևակայությունը նորանոր սահմաններ է դնում գաղտնիքների զգացողության մեջ: Բնությունն այսպես կարող է ընկալել միայն լույս երազների և հոգու ներդաշնակության համար մաքառող անհատը, որ փնտրում է հոգու ապաստարաններ, հոգու օազիսներ՝ անապատների մեջ: Հարազատ եզերքի հմայքները կարող էր զգալ միայն այն անհատը, որ հեռու-հեռվում տառապում է որբացած երազների և մահվան սարսափի մեջ:
Տվարդովսկին «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործության մեջ տենդագին կերպով ձգտում է պահպանել դասական ավանդները, հյուսել բնության, կյանքի ու մարդու գեղեցկության նոր երգը: Այստեղ արդեն նա ունի մեծ բաժին, բերում է գույների, զգացումների ու պատկերների մի գրավիչ աշխարհ, բացում մի նոր պատուհան բնության ու կյանքի վրա: Նա կարողանում է լայնացնել թեմաների շրջանակը, մեծացնում է քնարերգության ուժը, խոր իմաստ ու զորություն է տալիս անձնական ապրումներին:
Ինքնության կորստի մահվան խրախճանքը հաստատում է պատմության զարգացման օբյեկտիվ տրամաբանությունը: Գեղարվեստական խոսք ու խորհուրդ ունեցող ընդհանրացումները բնորոշ են Տվարդովսկու «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործությանը:
Ուրախությունից հալվող, ցավից հեծող, անհույս ու անհաս սիրուց տառապող կամ բախտը գտած հոգու ապրումներն ու զգացմունքները բանաստեղծը վերապատմում է այնպես անկեղծ ու համոզիչ, որ միանգամայն ու մեկընդմիշտ իրեն է ենթարկում ու իր տրամադրության համակում ընթերցողին: Տվարդովսկու «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործության մեջ դրսևորվում են շատ հանգույցներ: Մարդու և աշխարհի փոխհարաբերության, նրա ներաշխարհի ու արտաքին իրականության փոխադարձ կապի փիլիսոփայական նկարագիրը նա տալիս է բանաստեղծական կիզիչ շեշտով:
Սեփական բնավորության բացահայտումը «ներքին մարդու» հետախուզությունով կատարելով` հեղինակը յուրովի սկզբունքներ է մշակում: Հոգեբանական հիմնավոր լուծումներ է տալիս երևույթներին, հոգեկան ներքին շարժումները վերածում է իրականության: «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործությանը բնորոշ են հոգեբանական խորությունն ու կյանքի ճշմարտիցության որոնման ձգտումը: Հուզական և ճանաչողական մի պայծառ երանգով հաստատում է իր գեղագիտական դավանանքը: Մարդու ներքին աշխարհի բարդ մեխանիզմը բացահայտելու հիանալի շնորհքը, որը դրսևորվում է նրա ստեղծագործությունների մեջ, ստեղծագործությունը դարձնում է արժեքավոր ու մնայուն: Պատկերի և գեղարվեստական այլևայլ կատեգորիաների միասնական համակարգով ընդլայնում է գեղարվեստըական խոսքի ընդգրկման հնարավորությունները: Նա զգում է գրական անցած ձևերի և տեսակների մեջ գոյություն ունեցող և գերիշխող սահմանադրությունը և բանաստեղծությունների բովանդակությունը չի տեղադրում նախորդ ուղղության գեղարվեստական ձևերի մեջ, այլ զգում է նրանցից զատվելու անհրաժեշտությունը, քանի որ դրանք կյանքի նոր պահանջների տըեսանկյունից ցուցադրում են իրենց սահմանափակությունն ու անկատարությունը: Նա հայտնաբերում է այլ ուղեգծերում հոգեբանական գոյությունը և վավերացնում ինքնաբացահայտումը` իբրև ստեղծագործության անհատականության էական նախապայման:
Յուրաքանչյուր գրողի անձնական ապրումներն իմաստ են ստանում համազգային խոհերի ու մտորումների շնորհիվ: Նա թափանցում է գեղարվեստական շրջադարձի հիմքը: Նվաճում է գեղարվեստական նոր բնագծեր, միտում ցուցաբերում դասական կեցվածքի մեջ ներառելու որևէ խորթ հնչյուն, կյանքի մի թրթռուն զեղում, մտածողության մի կենդանի հյուսվածք: Հակասական ջղաձգումների և անհաշտ խռովքի դեգերումները նրան դուրս են բերում սեփական էությունից և խառնում համախառնում ընդհանուր աշխարհի համակ զգացողությանը, կապակցում զգացմունքից տրոհված, մասնատված աշխարհին:
Տվարդովսկու լեզվական արվեստի մասին կարելի է շատ խոսել: Ընդհանրապես բառապաշարը չափածո խոսքի և ընդհանրապես բանարվեստի լեզվական հիմնական ատաղձն է: Խոսքային համապատասխամ միջավայրում իր տեղը գտած բառը կամ նրա այս կամ այն քերականական ձևը հաճաշ պայմանավորում է ամբողջ պարբերույթի, բանաստեղծական տան և նույնիսկ բանաստեղծության հնչողությունը: Խոսքին կարող է յուրօրինակ երանգ հաղորդել առտնին խոսակցականլեզվից քաղված բառերի, մասնիկների, ձևույթների ու ձևերի հմուտ ու դիպուկ կիրառությունը: Նրա լեզվի մեջ ցայտուն են զգացվում բառերի զուգորդությունների ու ձևերի այլևայլ գործառություններ, հարադրությունների ու դարձվածների, ինչպես նաև ասացվածքների առատ կիրառությունը: Դրան գումարած` նաև քերականական-շարահյուսական բազմաթիվ ու բազմազան այլ հնարքներ, որոնց ամբողջությունն էլ հենց ստեղծում է ժողովրդական լեզվամտածողություն:
Տվարդովսկին «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործության մեջ ստեղծել է մինչև ուղն ու ծուծը ազգային մտածողությամբ ներծծված մի լեզու, որ որքան գրական է, ճոխ ու վսեմ, նույնքան կենսունակ է ու կենդանի: Նա մտածել է հարուստ ու բազմազան բառագանձից օգտվելու ուրույն եղանակներ ու ձևեր: Ընդհանրապես Տվարդովսկին բարձր պահանջներ է ներկայացնում և բովանդակության, և ձևի, և լեզվի նկատմամբ:
Նա իր չափածո խոսքում գեղարվեստորեն մարմնավորում է ազգային բնավորությունը, արծարծում և փորձում է լուծել «սապատված ինչուներ», Հասարակական կյանքի հանգույցային խնդիրներ:
Բանաստեղծական, ինչպես և առհասարակ գեղարվեստական ամեն մի խոսքի արտաքին-լեզվական հնարքները մտքի դրսևորման ինչ որ սոսկ կաղապարներ չեն: Դրանք միաժամանակ հետապնդում են նաև ոճական որոշակի նպատակներ: Հանգավոր խոսքը կամ անհագ վերլիբրը ինքնին դեռևս արվեստի ստեղծագործություն չեն, որքան էլ դրանք արտահայտելիս լինեն ճշմարտություններ, նույնիսկ հանրահայտ ու բացարձակ ճշմարտություններ: Եթե հեղինակը չունի սեփական ասելիք, նաև աշխարհի սեփական-ներանձնական զգացողություն, նրա խոսքը չի կարող դառնալ երգ, չի կարող առկայծել ու լուսավորել շրջապատը, հոգի ջերմացնել ու միտք խմորել: Այստեղ ոտանավորը չեն փրկի արտաքին փայլն ու շողքը , որոնք երբեմն կարող են առաջանալ նախշուն բառազարդերից ու պաճուճանքներից, ինչպես ջերմոցային անբույր ծաղիկներին չի փրկում նրանց արտաքին գունագեղությունը:
Տվարդովսկու «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործության մեջ դրսևորվում են շատ հանգույցներ: Մարդու և աշխարհի փոխհարաբերության, նրա ներաշխարհի ու արտաքին իրականության փոխադարձ կապի փիլիսոփայական նկարագիրը նա տալիս է բանաստեղծական կիզիչ շեշտով: Ուրախությունից հալվող, ցավից հեծող, անհույս ու անհաս սիրուց տառապող կամ բախտը գտած հոգու ապրումներեն ու զգացմունքները բանաստեղծը վերապատմում է յանպես անկեղծ ու համոզիչ, որ միանգամայն ու մեկընդմիշտ իրեն է ենթարկում ու իր տրամադրության համակում ընթերցողին:
Տվարդովսկու խոսքը հագեցած է ժողովրդական առողջ սրախոսությամբ: Նրա ստեղծագործական սլաքը ուղղված է ամեն ինչի դեմ: Տվարդովսկու ունի ժողովրդական կատակի նուրբ զգացողություն: Նուրբ ու կատակախառն հեգնանքով ծաղրում է բոլորին: Եվ երբեմն բարեկամական ծաղրը փոխվում է երգիծանքի` նյութի ու երևույթի հասարակական վտանգավորության չափին ու բնույթին համեմատ: Կյանքում այստեղ ու այնտեղ երբեմն հանդիպող ստրկամիտ բնավորությունները ծաղրված են անխնա ու անզիջում` առանց հաշվի առնելու դիրքն ու աստիճանը: Նա չի խորշում սուր ու խայթող որակումներից, նա խոսում է ամբողջ ձայնով ի լուր աշխարհի: Նրա երգիծական գրիչը ոչնչացնող քննադատության է ենթարկում հասարակական կյանքում ու ներաշխարհում այստեղ ու այնտեղ երբեմն իրենց զգացնել տվող արատավոր բարքերը, մարդկային էությանն ու բնությանը ներհակ մտածելակերպն ու գործելակերպը: Նրա աչքից չի վրիպում կյանքու և մտածողության մեջ գոյություն ունեցող պակասն ութերին, ծուռն ու անկատարը: Նրա հայացքը անխտրական է անձրևի պես, տեսնում է ամեն ինչ, թափանցում հոգու խորքերը:
Կենսունակության և անհոգության զգացումը նպատակամղված է սեփական դիրքորոշման հաստատման համար: Բանաստեղծի մտահղացման համար գեղարվեստական փաստ են դառնում այնպիսի իրադրությունների ու միջադեպերի պատկերումը, որտեղ հերոսը կարողանում է վեր հանել իր էության բարոյական հիմքերը:
Նրա բանաստեղծությունների ամենահմայիչ կողմը հումորն է, գրում է առանց խճողումների, թեթև, անգամ իր մահվան մասին: Գրում է հեգնանքով ժամանակի մասին, որը սրբում է և տանում ամեն ինչ:
Տվարդովսկին «Ճամփեզրի տունը» ստեղծագործության մեջւ ամենալայն կապակցությունների վրա հայտնաբերում է մարդու հոգեբանական գոյությունը և իրական հիմքերի ու ճանաչողական նշանակության հաշվառմամբ` արտահայտում ժամանակահունչ ու հրատապ, դրա հետ միաժամանակ հավերժական հարցադրումները` կյանքի անցողիկության խնդիրը նրա ստեղծագործությունների մեջ էական ու գլխավոր տեղ է զբաղեցնում:
………………………………………………………………………………………………………………………………………… Նյութը անվճար է : ռեֆերատ

Leave a Reply